Hans en Job
We krijgen een nieuwe voorzitter en hij heet Hans. Terwijl ik dit schrijf moet het congres de voordracht nog bekrachtigen en daarmee neem ik een risico. Als je al langer bij het CLB betrokken bent, herinner je je misschien nog wel dat mijn voorganger dit ook eens heeft gedaan. Hij ging uit van de verkiezing van Jan Pronk, terwijl Lilianne Ploumen het was geworden toen zijn column verscheen. Dat even terzijde, maar ik denk niet dat ik met deze uitspraak een dergelijk risico loop.
Een nieuwe voorzitter is altijd weer spannend. Wat gaat er veranderen? Gaat het partijbureau en dus ook het CLB uit de grachtengordel? Wat mij betreft wel maar wij gaan daar niet over. Onze positie in deze is die van de kamerhuurder. Als de huisbaas vertrekt, gaan wij met de huisbaas mee.
Gaan wij op naar de 100.000 leden? Ik ben blij met deze ambitie en het dondert niet of dit realistisch is. Het getuigt van vechtlust, ervoor gaan en heel belangrijk: het inspireert en maakt dromen weer mogelijk. Dromen over een sterke PvdA, over een andere samenleving, die niet zo verschrikkelijk kil is zoals het nu lijkt.
Begin januari kwamen de eerste berichten al weer binnen over de gevolgen van het kabinetsbeleid voor mensen die het toch al vaak moeilijk hebben. Gemeenten moeten de maatregelen uitvoeren en er zijn maar weinig mogelijkheden om het anders te doen. Neem het voorbeeld uit Alphen van de dochter die haar baan kwijt raakt. Om de periode tussen twee banen te overbruggen gaat ze tijdelijk weer thuis wonen. Daardoor verliest ze haar recht op WW en wordt ze dus weer afhankelijk van haar ouders. Ander geval: een alleenstaande moeder met een dochter die eindelijk via het lerend werken een startkwalificatie heeft gehaald maar nog steeds geen enkel uitzicht heeft op werk. Als 21-jarige blijft ze wat haar inkomen betreft volledig afhankelijk van haar moeder.
Geen mooie beelden om het jaar mee te beginnen. Dat brengt me terug bij onze nieuwe voorzitter, Hans Spekman. Als iemand zich druk heeft gemaakt om de desastreuze gevolgen van dit kabinetsbeleid was hij dat wel, natuurlijk samen met Job Cohen, Mariëtte Hamer en alle andere fractieleden. Nu gaat hij dat doen in de rol van partijvoorzitter. We hebben dus naast een nieuwe partijvoorzitter ook een nieuw duo, Job en Hans. Wat voor soort duo gaan zij worden? Worden zij de Pauw en Witteman van de politiek, elke dag aanwezig, soms een beetje saai en bijna nooit meer spraakmakend? Of worden zij een duo à la Nick en Simon, vriendelijk en breed toegankelijk maar totaal geen eigen geluid. Of wordt het een duo zoals Emile en Jan, waarbij Jan is blijven regeren, maar minder zichtbaar, en Emile doet wat Jan vindt. Wat mij betreft wordt het ook dat niet. Ik hoop op een sterk duo dat elkaar de ruimte geeft en gebruik weet te maken van elkaars kracht en van alle andere krachten, lokaal, provinciaal, ook die in de waterschappen. Zodat we samen werken aan een goede oppositie tegen het desastreuze beleid van deze regering en waardoor we in ieder geval in 2014 (en het liefst nog veel eerder) klaar staan om het anders te doen, met de 100.000 leden die we dan natuurlijk hebben.