Te hoge verwachtingen
Onze partij heeft niet de naam warm te zijn. Persoonlijk vind ik dat wel meevallen maar in allerlei rapporten (onder andere de commissie-Vreeman) wordt de oproep gedaan het rode familiegevoel te versterken. Ook het CLB krijgt wel eens het verwijt niet genoeg te zorgen voor zijn (oud)leden. Het rode familiegevoel, het klinkt mooi, maar wat is het precies? Wat verwacht je van je familie en zijn deze verwachtingen reëel?
Politiek is een riskant bedrijf. Je wordt gekozen voor een beperkte periode, en daarna is het afwachten of je terug komt op de lijst en wat het resultaat van de verkiezingen is. Of je wordt benoemd voor een bepaalde periode en ook dan is het afwachten wat er daarna gebeurt.
Politiek bedrijven is niet een planmatige carrière volgen. Natuurlijk kun je je wensen hebben, maar het vertalen in een aantal carrièrestappen, beginnen als raadslid en eindigen als minister, is slechts voor een enkeling weggelegd. Op dergelijke voorbeelden kan niet iedereen zijn toekomst bouwen.
Ook niet met hulp van de partij. En daarmee komen we bij verwachtingen en het familiegevoel. De politiek is geen familiebedrijf waarin de dochter de moeder opvolgt. De politiek en een politieke carrière is wat je zelf doet, en waar je vanuit de partij, onze familie, een aantal zaken mee krijgt. Bijvoorbeeld een goed netwerk, scholing, en vooral veel ervaring.
Over wat de partij, je familie, voor je kan doen, zijn de verwachtingen vaak te hoog gespannen. Ook al ben je jaren een zeer goede wethouder geweest, dan nog kan de partij geen burgemeesterschap voor je regelen. Gelukkig niet meer. Gelukkig moet je, als je deze wens hebt, zelf solliciteren en is er een raad die daar eigen keuzes in maakt. Ook al ben je jaren heel actief geweest, is dat geen reden om te mogen verwachten dat je niet meer hoeft te betalen voor je lidmaatschap. Gelukkig niet, want dat zou de soliditeit van de partij en de onderlinge solidariteit wel erg onder druk zetten. Ook al ben je door je eigen fractie aan de kant gezet, is dat geen reden om maar af te wachten tot de partij voor jou een nieuwe functie heeft geregeld.
Zoals gezegd, de politiek is grillig en voorziet niet in een baan voor het leven. Dat weet je als je er aan begint en dat weet je als je onverhoopt moet stoppen. Op dat moment laten we elkaar niet los, maar zetten we het sociaal netwerk in. Voor een gesprek, het luchten van je hart enzovoorts. Maar ook daar zitten grenzen aan. Dat blijven we niet jaren doen. Echt, al deze verwachtingen, van het regelen van een burgemeestersbenoeming, het bieden van een nieuwe baan tot het aanvullen van verminderde inkomsten komen we tegen. Maar is dat waar een familie voor is? Zijn deze verwachtingen over het rode familiegevoel terecht? Of zijn dit verwachtingen die passen in een vorige eeuw? Laten we daar helder over zijn. Het CLB kan, net zo min als de partij, een baan ‘regelen’. We kunnen je opnemen in databanken voor wethouders en burgemeesters maar dat betekent niet automatische bemiddeling. Daar moet jezelf wat voor doen. In onze rode familie hechten we aan zelfstandige relaties. We vormen voor elkaar een belangrijk netwerk en zetten dit netwerk in. Daar waar dat kan en zonder dat dit leidt tot paternalisme of cliëntelisme. Dat past bij zelfbewuste sociaaldemocratische volksvertegenwoordigers en bestuurders. Op eigen kracht vooruit, vanuit een liefdevol en warm nest de vleugels uitslaan.