Never a dull moment
Nooit een saai moment bij de PvdA. Dat kun je met recht stellen na de actie van onze partijvoorzitter, die met de aankondiging van haar afscheid een testament op tafel heeft gelegd. Het inmiddels befaamde en beruchte Volkskrant-interview loog er niet om. De polarisering die zich in de samenleving voltrekt en waar ‘wij’ zo tegen zijn, is nu tenminste ook in gang gezet in onze partij. En waarom? ‘Ik had het gevoel dat ik het moest doen’, ‘ik heb een breed gehoorde klacht in de partij verwoord’. Alsof het een altruïstische daad was. Zelfopoffering in plaats van het hanteren van een aardappelschilmesje zoals Koefnoen het noemde. Als onze partijvoorzitter het doel had om het gesprek van de week te worden, is zij hierin geslaagd. Maar dat is dan ook het enige wat er is bereikt. Waar het verder aan bijdraagt is voor mij een groot raadsel. Op welke manier wordt de partij hier beter van, en wie wordt hier beter van?
Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar uit mijn omgeving komt menige meewarige blik mijn kant op. Opmerkingen zoals: ‘het is wel weer feest bij jullie’ of ‘jullie hebben geen vijanden meer nodig’, ‘wat Wilders niet lukt, doen jullie zelf beter’. Het beeld van een tobbende, ruziënde en richting zoekende partij is blijkbaar weer bevestigd. Het zorgt ervoor dat je je bijna schaamt voor dit interne gedoe waar noch Henk noch Ingrid wat aan heeft. Maar wat wel elk oud-partijprominent of toekomstig talent alle gelegenheid geeft om zijn of haar licht te laten schijnen over het wel en wee in onze partij, de te varen koers en de te hanteren toon.
Deels zijn we natuurlijk ook zoekende. Net als elke andere partij moet je je eens in de zoveel tijd herbezinnen. Wellicht doen wij dit wat vaker dan anderen en heeft de sociaaldemocratie op dit moment nergens een klinkende boodschap die zich in enorme electorale winsten vertaalt. Daarom wordt er ook hard gewerkt om onze boodschap te actualiseren en te concretiseren. Daar draagt dit testament echt niet aan bij.
Dit is een testament waar de kinderen ruzie over krijgen, dat de familie splijt en waardoor kampen ontstaan. Dit heeft in de partij een politiserende werking. Je bent voor of tegen, eens of oneens. Vragen en gesprekken die vooral negatieve energie opleveren, intern gericht zijn, terwijl we met hele andere dingen bezig moeten zijn!
Waar we mee bezig moeten zijn, is hoe we onze electorale positie kunnen verbeteren. En helaas nu ook met de vraag hoe we de schade van dit testament beperken. Volgens mij kunnen we dat maar op één manier. Dat is door ons nu te focussen op wat er lokaal staat te gebeuren. Wat zijn de gevolgen van alle draconische bezuinigingen van dit kabinet en voor wie pakken deze heel hard uit? Voor welke keuzes staan onze fracties en wethouders? Hoe kunnen zij keuzes maken die de pijn verzachten voor de inwoners van hun gemeenten? Onze ‘oude’ boodschappen zoals ‘de sterkste schouders dragen de zwaarste lasten’ en ‘spreiding van kennis, macht en inkomen’ zijn actueler dan ooit bij de vraag hoe om te gaan met de effecten van dit kabinetsbeleid. Het testament van onze scheidende voorzitter biedt daarvoor geen oplossing.