Achmed Baâdoud: sociaaldemocraat met liberaal tintje
Hij werd geboren in Marokko en verhuisde als jongetje naar Nederland. Amsterdam Zuid om precies te zijn, waar zijn vader werkzaam was bij het Hiltonhotel. ‘Ik was negen jaar en het was 5 december. Inclusief Sinterklaas en Pieten. Ik snapte er niks van.’ Op 3 maart jl. was hij lijsttrekker voor de PvdA in zijn stadsdeel en als de coalitieonderhandelingen goed verlopen, wordt hij de eerste stadsdeelvoorzitter van Nieuw-West. Portret van Achmed Baâdoud (38), een selfmade man vol ambities en idealen. Een echte sociaaldemocraat, maar wel een met een liberaal tintje.
Voordat we aan het gesprek beginnen, komt het plotselinge vertrek van Wouter Bos uit de politiek even ter sprake. Achmed Baâdoud begrijpt het wel. Hij is zelf vader van vier jonge kinderen. ‘De oudste is dertien en de jongste is afgelopen Valentijnsdag geboren’, klinkt het trots. ‘En geloof me of niet: mijn gezin gaat voor alles! Voordat ik de stap naar de politiek zette, was ik werkzaam in het bedrijfsleven. Ik zat voor Nissan vaak in het buitenland, vooral in Spanje en Frankrijk. Family first is in die landen volledig geaccepteerd. Ik heb me voorgenomen daar zelf ook aan vast te houden.’
In 1999 meldde Achmed Baâdoud zich aan als PvdA-lid, en hij weet nog precies waarom. ‘Op uitnodiging van een kennis bezocht ik in die tijd een deelraadsvergadering van Osdorp. Daar schrok ik van de toon waarop er over mijn buurt gesproken. Ik herkende me er niet in. Dat begon te kriebelen. Ik wilde er meer van weten. Omdat ik een sociaaldemocraat in hart en nieren ben, heb ik me voor de deelraadverkiezingen van 2002 kandidaat gesteld. In 2004 werd ik fractievoorzitter en sinds de monsterzege in 2006 ben ik wethouder, met onder meer financiën, en werkgelegenheid in mijn portefeuille. Allemaal onderwerpen die mijn grote belangstelling hadden en nog steeds hebben. Want ik mag dan een echte PvdA’er zijn, er zit wel een liberaal, wat zakelijk vleugje aan me. Gedurende mijn bestuursperiode heb ik me dan ook laten horen en zien op gebieden die tot dan toe door de VVD geclaimd werden.’
Wibaut
‘Toch heb ik vanaf het begin gemerkt dat de PvdA de juiste partij voor mij is. Van mijn vader had ik al veel positiefs gehoord over Den Uyl, maar mijn kennismaking met het gedachtegoed van Wibaut gaf de doorslag: er is maar één land en dat is de wereld; er is maar één volk en dat is de mens; er is maar één geloof en dat is de liefde. Ik zeg altijd: mijn partij is de enige die antwoorden heeft op álle vragen en die íedereen vertegenwoordigt. Want of het nou om ondernemers gaat of om jongeren, ouderen of dieren: wij doen niet alleen onze best voor één specifieke groep, maar voor iedereen. Wij zijn niet tégen ouderen of vóór zielige mensen. Wij proberen voor iedereen het leven zo aangenaam mogelijk te maken. Ik geloof in solidariteit, gerechtigheid, eerlijkheid. Maar bijvoorbeeld níet in positieve discriminatie. Daar heb ik vroeger persoonlijk mee te maken gehad toen ik een opleiding tot brandweerman had voltooid, tegelijk met mijn vriend Peter. Maar ík mocht solliciteren en hij niet. Louter en alleen omdat ik van Marokkaanse afkomst ben. Ach, men keek er evengoed nog van op toen ik bedankte voor de eer.’
‘Van mijn ouders heb ik het beginsel ‘wie kán werken móet gaan werken’ meegekregen. Een uitkering is een sociaal vangnet voor mensen die echt niet kunnen werken. Ouders behoren een voorbeeld te zijn voor hun kinderen. Mijn vader, die inmiddels is overleden, heeft altijd gewerkt. Maar als je als kind thuis komt en je vader hangt klagend en lui op de bank en verveelt zich, dan denk je dat dat zo hoort. Dan ga je dat als gewoon zien. Bij mij thuis is altijd de regel geweest ‘doe je ding’ maar met waardering en respect voor de ander. Mijn ouders hebben mij en mijn broers en zussen ook altijd gestimuleerd om zelf keuzes te durven maken. Als dat dan verkeerd uitpakte, steunden ze ons, maar in eerste instantie gaven ze ons een eigen verantwoordelijkheid. Daar leer je van. Zo proberen mijn vrouw en ik dat ook bij onze kinderen te doen. Ik snap dat niet alle ouders dat kunnen. Daarbij moeten wij, als politiek, helpen. Ondersteuning geven. Niet doelgroepgericht, maar doelgericht. Men weet vaak de juiste wegen niet te bewandelen en durft daar ook niet naar te vragen. Die onzekerheid is voelbaar en daar wordt door hun kinderen wel eens misbruik van gemaakt. Dan nemen ze de leiding over.’
De buurt is de basis
‘Mijn devies is: zoek en hou het dicht bij de gezinnen. De buurt is de basis. Aanpakken is het motto. Met eerlijke kansen voor iedereen. Is er sprake van taalachterstand? Laat de jonge moeders dan Nederlands leren op de school van hun kinderen. In de moskee desnoods. Als het maar lukt! Meer bewegen? Als men dat alleen wil door gescheiden te zwemmen, laat de mensen daar dan vrij in. Het gaat om het doel. Daarom heb ik ook de Nieuw-West- pas bedacht. Bedoeld voor iedereen. Kan aangevraagd worden zonder allerlei ingewikkelde formulieren in te moeten vullen. Dat maakt het heel laagdrempelig.’
Dienstplicht
Ook Baâdoud heeft in zijn stadsdeel te maken met jongeren die zich nergens iets van aantrekken. ‘Maar ook daar praat ik mee en vraag dan nog één keer ‘wat wil je nou eigenlijk?’ Ik weiger te accepteren dat ze cel in, cel uit gaan. Militaire dienst kan een oplossing zijn. Met het ministerie van Defensie zijn we in gesprek over een pilot. Defensie zoekt immers niet alleen ‘kleur’ maar ook ‘jongens die niet op hun bekkie zijn gevallen’. Dat ze die discipline nodig hebben is duidelijk. Maar ook rust. Dus haal ze uit hun buurt, uit de verkeerde vriendengroep. We overleggen nu of een soort dienstplicht een laatste strohalm kan zijn.’
Bedrijfsleven
Achmed Baâdoud vindt intensief contact met het bedrijfsleven belangrijk. ‘We kunnen als stadsdeel veel betekenen voor bijvoorbeeld de haven en Schiphol: allemaal op een steenworp afstand. Als je schoolverlaters aan het werk helpt, hangen ze niet op straat. Dat geeft meer veiligheid. En je helpt een bedrijf aan stagiairs of personeel, wat goed is voor de werkgelegenheid. We gaan ook met de banen de straat op, door op de markt met een banenkraam te staan. Een groot succes. Tja, als Mohammed niet naar de berg komt, dan komt de berg wel naar Mohammed...’
‘Maar ook een zinvolle en leuke besteding van vrije tijd is belangrijk. Daar moeten faciliteiten voor worden aangeboden worden: sport, muziek, kunst & cultuur. Er zijn mensen die geen idee hebben wat er nu allemaal al kan. Ga dat vertellen. Leg uit hoe belangrijk dat is.’
‘We eisen van mensen dat ze naadloos invoegen in onze maatschappij, maar dan moet je ze wel de kans bieden. Het is net als in het verkeer: ga je door tot de doorgetrokken lijn, ja, dan loop je kans op een opgestoken middelvinger. Geef elkaar toch de ruimte.’
‘Een mooi voorbeeld van hoe we als politiek twee vliegen in één klap kunnen slaan, is de manier waarop we in ons stadsdeel gaan voldoen aan de wettelijke verplichting om bouwarchieven te digitaliseren. De raad heeft een behoorlijk bedrag hiervoor vrijgemaakt. Met de Dienst Werk en Inkomen en het Stadsarchief heb ik een project opgezet om veertig langdurig werklozen op te leiden om dat werk te kunnen gaan doen. Die mensen zijn daarmee blij en wij zijn creatief met het inzetten van gemeenschapsgeld.’
‘Dichtbij de mensen blijven, daar gaat het om. Daarom gaan we ook elke laatste vrijdag van de maand de buurt in. Het voltallige dagelijks bestuur mét ambtenaren. Natuurlijk beseffen we dat we niet al onze 130.000 inwoners - dat is meer dan Maastricht er heeft - helemaal tevreden kunnen stellen. Maar we doen wel het uiterste om dat doel te bereiken.’
Het eigene van Nieuw-West
De stadsdelen Geuzenveld/Slotermeer, Slotervaart en Osdorp vormen per 1 mei stadsdeel Nieuw-West. ‘Dat zal even wennen zijn,’ zegt Baâdoud, ‘maar ik ben er nú al trots op.’ Is aan niet-Amsterdammers uit te leggen wat het eigene is van Nieuw-West? Baâdoud: ‘Het is platteland en grote stad tegelijk. De postcode is Amsterdam, maar je bent binnen vijf minuten in de polder en in twintig minuten in het centrum van de stad. Qua inwoners hebben we een grote diversiteit. Het zijn met name veel grote gezinnen, die in (te) kleine huizen wonen. Maar er is ook volop ruimte om te ondernemen en te recreëren, zoals bij de grote plas hier vlakbij.’
‘Nieuw-West is een van de grootste vernieuwingsgebieden van Europa. Daar zijn we trots op. We proberen huizen betaalbaar te houden en met respect om te gaan met de buurten waar woningen gerenoveerd worden. Ik heb zelf - toen ik jong was en we van Zuid naar West moesten verhuizen - ondervonden hoe groot de impact daarvan kan zijn. Je moet niet alleen je huis uit, maar ook je buurt. Waardoor je, als je niet oppast, alle opgebouwde contacten in je omgeving verliest.’
‘In Nieuw-West beloven we niet wat we niet waar kunnen maken. Wel spannen we ons in om voor iedereen een goede leefomgeving te creëren. Met respect voor ieders beleving en geloof. Door afspraken te maken en ons daaraan te houden. Ook met jongelui die een krasje hebben opgelopen. Wil je niet meer naar school, oké, maar dan ga je wel iets voor ons doen. We geven hen taken die ze aankunnen en waar ze iets mee verdienen. Zo is het idee van buurtscouts ontstaan. Ze wonen en werken in hun eigen wijk, waar ze de mensen kennen. Dat geeft een positief resultaat.’