Wij steunen Marcouch!
Leerlingen willen graag les, maar krijgen geen les. Leerlingen op deze scholen hebben te maken met heel veel lesuitval, extra vrije weken en ander gedoe. Vaak door organisatorische redenen zoals het niet op tijd klaar hebben van lesroosters. Marcouch stelt dat Ons Soort Mensen dit probleem niet kennen omdat de kinderen van Ons Soort Mensen ander onderwijs volgen. Welnu Ahmed, dat laatste ben ik niet met je eens. Ook OSM heeft kinderen op deze deplorabele vorm van onderwijs, maar weet net zo min als ouders uit de wijken hoe hier mee om te gaan. Ik ben één van die wanhopige ouders, weliswaar goed opgeleid en tweeverdiener, maar ook moeder van een kind op een ROC. Ik heb vaak mijn wanhoop uitgesproken als mijn dochter weer eens geen les had of om andere onduidelijke redenen niet naar school hoefde. De vakanties duurden altijd langer dan was gepland, roosters waren nooit op tijd klaar. Is er een computer van de school kapot, dan is er geen les. De lijst met voorbeelden is oneindig lang. Mijn ervaring is dat een ROC niet aanspreekbaar is, en leerlingen na een half jaar niet meer gemotiveerd. En dat terwijl juist deze groep leerlingen veel risico loopt om zonder startkwalificatie op de arbeidsmarkt te komen. Vaak zijn het kwetsbare jongeren. Juist leerlingen voor wie regelmaat, betrokkenheid en goed onderwijs heel erg belangrijk zijn. Deze jongeren hebben door dit onderwijs veel vrije tijd. Ze zijn niet lui, nee ze zoeken een bijbaan. Maar doordat ze zo veel vrije tijd hebben en geen 4- of 5 daagse schoolweek wordt de bijbaan een baan. En omdat er toch geen school is die eisen stelt, wordt de afstand tot het einddiploma groter en groter. Daarmee wordt de leerling van het ROC doelgroep voor andere beleidsvelden. Van onderwijs en schooluitval, naar risicogroep voor arbeidsmarktbeleid.
De lokale politiek heeft hier een belangrijke rol. Wij moeten voorkomen dat er nieuwe groepen ontstaan die over tien jaar geen ander uitzicht hebben dan de bijstand. Over tien jaar zijn deze leerlingen slecht opgeleide werknemers met een hoger risico op baanverlies. Nieuwe risicogroepen die weer het zwarte graniet kunnen worden, zoals de bijstandsgerechtigden zonder uitzichten in de jaren ’90 werden genoemd. Gelukkig hebben wij Marcouch die signaleert, problematiseert en agendeert. Een man naar mijn hart, die mij wakker schudt en duidelijk maakt dat wij de deplorabele staat van het MBO niet als onvermijdelijk hoeven te beschouwen. Ik sluit mij aan bij de oproep van Marcouch: hoe komt mijn school op de lijst? Mijn school komt op de lijst doordat wij, sociaaldemocraten, het onderwijs voor iedereen belangrijk vinden. Doordat wij doorgaan met signaleren, problematiseren en agenderen. Wij vinden die deplorabele staat van het MBO niet acceptabel. Wij steunen Marcouch!