Hoop en vertrouwen
Het is zover, wat we niet hadden verwacht dat ooit zou kunnen gebeuren is nu toch realiteit geworden. Een rechts kabinet dat dankzij gedoogsteun van de PVV mag gaan regeren. Een regering die ook nog eens aan alle vooroordelen die ik heb ten aanzien van rechts voldoet. Oude, witte mannen met slechts een drietal excuustruusen om te voorkomen dat we helemaal het lachertje van Europa worden.
Alle aanleiding om terneergeslagen te zijn, om bij de pakken neer te gaan zitten, of om te willen emigreren. Wie kent dat niet, het idee te willen vluchten voor wat ons te wachten staat?
Maar dan mijn PvdA’ers. Met een gevoel van trots zie ik allerlei initiatieven ontstaan. Initiatieven gericht op het elkaar opzoeken, samen aan de slag gaan, gericht op verandering.
Wij gaan niet op de vlucht. Natuurlijk zijn we teleurgesteld dat het kabinet waar we nachtmerries van krijgen er nu is gekomen. Maar we zijn niet verslagen. Op lokaal niveau gaan we verder en zullen we laten zien dat we in staat zijn om het onderscheid te maken. Onderscheid tussen dat wat de rechtse regering wil en hoe wij daar de gevolgen van op lokaal niveau gaan beperken voor die groepen die het meest kwetsbaar zijn. Onderscheid maken door wat de rechtse regering wil, niet te laten lukken omdat wij dat niet willen.
Lokaal staat daarin niet alleen. In de provincies doen wij er nog steeds toe. In tien van de twaalf colleges participeert onze partij, en dus zijn wij in staat ook op provinciaal niveau het onderscheid te maken ten opzichte van rechts beleid. Gezamenlijk optrekken wordt daarbij het sleutelwoord voor een effectvolle strategie voor de komende jaren. Samen optrekken van PvdA’ers binnen de verschillende bestuurslagen om zo aan de ene kant de effecten van het beleid van de verfoeide regering zichtbaar te maken en aan de andere kant de voorbeelden van hoe het anders kan ook goed uit te venten.
Op lokaal niveau zullen we laten zien dat er andere type leiders zijn dan de rechtse makkers van Rutte. Leiders die in staat zijn relaties aan te gaan, die kunnen praten en luisteren naar de burger, leiders die op hun tijd ook ferm onze standpunten weten uit te leggen aan de burger. Leiders die ook vrouw en allochtoon kunnen zijn in plaats van alleen oude witte mannen. Leiders die een toonbeeld zijn van verbindend leiderschap. Het wethouderssocialisme zal een nieuwe dimensie krijgen. Juist in deze tijd waar lokaal wordt geconfronteerd met keuzes die niet de onze zijn, zullen de wethouders nieuwe stijl hierop antwoorden formuleren. Zich taken toe-eigenen om uiting te geven aan onze idealen waarin rechtvaardigheid en solidariteit centraal staan. Daarvoor hebben we elkaar nodig. Daarvoor moeten we elkaar weten te vinden en elkaars kennis benutten. Het is tijd om de gelederen te versterken, na te denken en samen op te trekken. Samen met de wereld om ons heen. Niet zeggen, zij doen het niet goed. Maar juist opereren vanuit de op lokaal niveau vaak sterke banden met CDA en VVD. Ik heb er alle vertrouwen in dat wij dat kunnen. Mijn vertrouwen is in de laatste weken alleen maar groter geworden omdat ik veel PvdA’ers elkaar zie opzoeken, omdat we meer gaan delen, samen optrekken en samen willen strijden voor ons Nederland.