Simulatiespel brengt talent aan het licht
Erin (willen) gelóven: daar gaat het om. Het was tijdens de laatste dag van de Rosa-leergang dan ook opbeurend om te zien hoeveel leden bereid zijn voor de PvdA aan de slag te gaan.
Plaats van handeling: Leerhotel Het Klooster in Amersfoort. Een plek waar je je kunt bezinnen op de toekomst, waar je weer gaat geloven in de ander. Oftewel solidariteit, het basisprincipe van de PvdA.
Onder aanvoering en begeleiding van politiek actieve partijgenoten die - evenals de bijna honderd cursisten - vier zaterdagen ‘voor het goede doel’ gereserveerd hadden, werd de leergierigheid in banen geleid. Aan de hand van trainingen, debatten, coachrondes en workshops was er dit keer ook een speciale kandidatenleergang opgezet, waar politieke talenten boven zouden moeten komen drijven. Het laatste samenzijn stond met name in het teken van het afsluitende simulatiespel. Daarin werd van de ambitieuze mannen en vrouwen verwacht dat ze op een serieuze manier het politieke spel speelden.
Levendig
Onderverdeeld in groepen waarin diverse praktijksituaties ter tafel werden gebracht, en onder toeziend oog van een begeleidende coach, ging men met een speciale casus aan de slag. In een fractievergadering van een denkbeeldige gemeente werd bijvoorbeeld gediscussieerd over vragen als ‘willen we wel of niet dat onze wethouder bij de vergaderingen aanschuift?’ en ‘hebben fractievolgers een stem in het nemen van belangrijke beslissingen?’ Ook het wel of niet besloten houden van een vergadering kwam ter sprake en het omgaan met de pers. Het leuke en leerzame was dat iedere cursist steeds vanuit zijn of haar eigen toebedeelde rol moest meepraten, dus los van de eigen mening.
Duidelijk werd, dat lang niet iedere zogenaamde fractievoorzitter een strakke leiding hanteerde. Het bespreken van een onderwerp werd soms een langdradige aangelegenheid met vele herhalingen van zetten, wat overigens wel weer een goed beeld gaf van hoe saai politieke vergaderingen kúnnen zijn… Toch werd in het merendeel van de groepen een levendig spel gespeeld, waarin menig Rosa-kandidaat een kwinkslag aandurfde om de boel wat op te peppen. De opmerking ‘Jij zegt wel dat je vóór het rookverbod bent, maar volgens mij zag ik jou toch net op de wc stiekem een sigaretje opsteken’, veroorzaakte hilariteit maar gaf tegelijkertijd aan dat je wel geloofwaardig moet zijn.
Praktijkvoorbeelden
In een andere groep werd gezinspeeld op een discutabele vrijetijdsbesteding van een van de eigen wethouders, die zich flink voor het blok gezet voelde. Hij was lid van een sm-club en een wethouder had hem daar herkend. Elders werd gespeeld dat de fractievoorzitter een verhouding had gehad met de fractiesecretaresse en een flinke ruzie met haar zoon. Ook politici zijn maar mensen en dus kwamen er heel wat praktijkvoorbeelden uit de mouw. Met als leermoment: hoe ga je daar dan als fractie (of gemeenteraad) mee om? Een beetje kunnen relativeren, maar ook de humor ergens van in willen zien, bleek te helpen.
Goed kunnen lezen (stukken doornemen, vergaderingen voorbereiden), maar vooral ook goed kunnen luisteren, bleken vaardigheden die onontbeerlijk zijn. Die - als het goed is - moeten resulteren in het nuttig besteden van vergadertijd. Het was ‘de kunst’ om na vier volle zaterdagen het geleerde in praktijk te brengen. En dan niet alleen het kunnen verwoorden wat je bedoelt, maar ook weten wanneer er gezwegen dient te worden. Leidinggevende en organisatorische capaciteiten worden op die manier zichtbaar. Ook groeit zo het inzicht in de sterke en zwakke punten van onze partij en haar vertegenwoordigers. In de rustgevende en bosrijke omgeving van Het Klooster konden de Rosa-leergangers ook ervaren hoe moeilijk het is om compromissen te sluiten alvorens er - soms ook impopulaire - beslissingen genomen kunnen worden.
‘Ik heb mijn kiezers steeds beloofd dat de winkelstraat open blijft’, stond haaks op het uiteindelijk genomen besluit om de bedoelde straat autovrij te maken. ‘Hoe leg ik dat uit?’ Tja, inderdaad, hoe leg je zulke dingen uit? Oftewel: denk daar altijd over na vóórdat je beloftes doet (áls je die al moet doen…). Zelfs tijdens de pauzes werd daarover door gediscussieerd, want integriteit is een groot goed. ‘Politiek mag dan wel een spel zijn; het moet wel eerlijk gespeeld worden’, aldus een jonge, ambitieuze partijgenote, die als vrouw overigens een minderheid vertegenwoordigde. En die daar - nadat koffie en koek genuttigd waren - in het vervolg van het simulatiespel meteen op teruggepakt werd door een ‘journalist’. ‘Ik hoor u net zeggen dat politiek maar een spelletje is. Zijn uw kiezers daarvan op de hoogte?’ Een mond vol tanden was het gevolg. Waar hebben we dat vaker gezien? En hoe kunnen we zulke confrontaties voor zijn?
Niet álles is in vier zaterdagen te leren. Toch kunnen we met een gerust hart op naar de gemeenteraadverkiezingen. De Rosa-kandidatenleergang heeft voldoende talent aan de oppervlakte gebracht.