Wethouders bijeen
Traditiegetrouw kwamen vlak voor de vakantie de PvdA-wethouders in Den Haag bijeen om te netwerken met elkaar en met Tweede-Kamerleden.
Dat leverde behalve nuttige kennismakingen, bruikbare verkiezingstips én gezellige momenten op. ‘Jij zou toch een keer bij me langskomen?
In eerste instantie, zo gaat dat nou eenmaal bij dit soort gelegenheden, is het zoeken naar bekende gezichten en beperkt het contact zich tot het veilige ‘hoe is het?’ Bliksembezoekjes aan de tafels maken duidelijk dat veel wethouders elkaar niet (her)kennen. Korte voorstelrondjes zijn het gevolg. Geheugens worden opgefrist. ‘Oh ja, ik ken jou van de Waddenbijeenkomst’. En: ‘Jij zou toch een keer bij me langskomen?’
Gerard IJff (Roermond) vertelt zijn collega uit Niedorp op nostalgische toon dat hij daar ‘ooit verkering heeft gehad’. Maar zodra kamerlid Lea Bouwmeester bij zijn tafel komt staan is hij direct weer terug in Roermond, waar de onvrede over het drugsbeleid groot is. Luisterend oor Lea is immers lid van de adviescommissie drugs. Gerard: ‘Het allergrootste probleem is de verkeersoverlast bij de coffeeshops. Maar we hebben te weinig agenten.’ Lea zegt hem dat deze klacht besproken moet worden met de korpschef. ‘Maar daar hebben we vrijwel wekelijks ruzie mee’, bekent de wethouder. ‘Onze burgemeester gaat nog maar zelden naar het overleg, want - zo zegt hij - ‘ik heb toch niks te vertellen’.’ Meeluisterende wethouders wijzen erop dat juist burgemeesters behoren te bepalen wat de politie doet.
Ongerustheid
Dan wordt aangekondigd dat Mariëtte Hamer de wethoudersdag officieel gaat openen.
Tijdens de warming-up was haar naam al meerdere malen te horen geweest. De meningen over het (ontbreken van?) charisma van Mariëtte en de invloed daarvan op het verontrustend uitdunnen van de PvdA-aanhang bleken verdeeld. Geen twijfel over haar inzet, kennis van zaken en menselijke inbreng, maar wel over haar optredens in de media. Want hoe je het ook went of keert, en of je dat nou wilt of niet: mensen kiezen nu eenmaal ménsen. Er is maar een enkeling die louter en alleen voor een programma gaat. Kiezen is een gevoel. Een kwestie van je vertrouwen geven’, was - samengevat - in de wandelgangen te horen.
Met de oproep in haar welkomstwoordje om het contact tussen de lokale fracties en kamerfractie te verbeteren, is iedere aanwezige het in ieder geval eens. ‘Het gaat er nu namelijk ongelooflijk om spannen’, verwoordt Mariëtte de alom aanwezige ongerustheid. Maar of haar hartenkreet ‘we willen één land en geen verscheurd land’ houdbaar is, valt te bezien.
Tips
Vanuit de - met wethouders en enkele kamerleden gevulde - zaal klinken alvast bruikbare tips voor de komende gemeenteraadsverkiezingen. ‘Maak duidelijk dat we juist de dingen doen die de bevolking nodig heeft’, ‘Laat zien wat onze partij allemaal al bereikt heeft’ en ‘Leg uit waarom je dingen (niet) doet.’ Maar er is ook aandacht voor werkloosheid (Mariëtte: ‘Het crisispakket is een rijksaangelegenheid, maar gemeenten krijgen daar veel mee te maken, bijvoorbeeld doordat mensen werkloos raken en in de schuldsanering terecht komen.’
Sociale veiligheid moet volgens haar prioriteit krijgen. ‘Niet alleen benoemen maar ook met oplossingen komen. En investeringsmiddelen moeten snel dáár terecht komen, waar ze het hardst nodig zijn. We hebben nog nooit zoveel wethouders gehad: maak daar gebruik van!’
Rode draad
Ook in de groepsgesprekken die volgen komt ter tafel dat de politiek dichter bij de mensen gebracht moet worden. Wensen als ‘Breng de jeugdzorg naar de gemeenten’, ‘Zorg voor scholing en eisen binnen kinderopvang’, ‘De brede school moet een duidelijke wijkfunctie hebben’ en ‘Je moet de provincie vaker kunnen overslaan’ geven aan dat kamerlid Margot Kraneveldt en de wethouders Joop Luijendijk (Maassluis) en Corrie Noom (Zaanstad) het met elkaar eens zijn. Lutz Jacobi (in de Tweede Kamer die dag verkozen tot het groenste kamerlid) en Harm-Evert Waalkens vinden dankbaar gehoor bij de wethouders Jan Kooijman (Lopik), John Lavoy (Sliedrecht) en Wilma Paalman van Hellendoorn. Men vindt elkaar in conclusies als ‘Natura 2000 dreigt in het verdomhoekje te raken’ en ‘Schadeloosstellingen moeten bij het onteigenen van agrarische gronden (in verband met natuurontwikkeling en/of bouw van huizen of bedrijventerreinen) niet alleen gelden voor de grond zelf maar ook voor de daarbij behorende boerderijen en/of schuren.’
Dat kleine en grote gemeenten vaak tegenstrijdige interesses en belangen hebben vormt een rode draad in de gesprekken. Daar is dus overleg (allereerst met partijgenoten onderling) broodnodig. Immers: onbekend maakt ook hier onbemind. Vrijwel alle onderwerpen (zoals arbeidsparticipatie met Hans Spekman) resulteren overigens in die simpele slotconclusie: Maak en houd contact met elkaar! Voor een leek lijkt dat niet meer dan logisch, maar op de netwerkdag in Den Haag blijkt dat dit in de politiek niet altijd in de praktijk wordt gebracht. ‘Oftewel’, aldus kamervoorzitter Gerdi Verbeet in haar slotwoord, ‘alleen door regelmatige ontmoetingen van alle gelederen kunnen we bevlogenheid koppelen aan gezond verstand. Ga niet zitten mokken. Ga uitgerust weer aan de slag. We moeten op elkaar kunnen rekenen!’