Deze website gebruikt cookies

Voor een volledige werking van de website worden cookies op uw computer gezet.
Daarnaast worden cookies geplaatst voor het bijhouden van bezoekersgedrag binnen Google Analytics, de werking van social media knoppen en reactiemogelijkheiden op blogberichten.
Wil je meer informatie over hoe www.lokaalbestuur.nl om gaat met uw privacy en welke cookies worden opgeslagen, lees dan ons cookiebeleid.

Inloggen mijn CLB

Terug naar het aanrecht

Jacqueline Kalk

bb 1133 40870Worden vrouwen het slachtoffer van de hervormingen in de zorg? Kim Putters en de Vrouwenraad trokken deze zomer aan de bel, maar veel ophef is er niet ontstaan. Terwijl de zorgen terecht zijn en het gevaar bestaat dat een eeuw vrouwenemancipatie naar de bliksem gaat.
Putters, directeur van het Sociaal en Cultureel
Planbureau, waarschuwt ervoor dat de mantelzorg voor ouderen vaak op de schouders van vrouwen van boven de 45 terecht zal komen. Is dat erg? Ondanks een eeuw vrouwenemancipatie werken vrouwen nog steeds vaker in deeltijd dan mannen. Het zijn vooral vrouwen die op uitvoerende zorgfuncties zitten, terwijl de bestuurders veelal mannen zijn. Ook het aantal vrouwen in topfuncties wil nog niet echt groeien en het aandeel vrouwelijke PvdA-wethouders blijft schommelen rond de 25 procent. Zelfs Jean-Claude Juncker, de voorzitter van de Europese Commissie, kon met moeite vrouwelijke kandidaten voor de Eurocommissariaten vinden.
De ontslagprocedures in de zorg treffen vooral vrouwen, vaak boven de 45 met een deeltijdfunctie in de huishoudelijke
hulp. Het lijkt bijna een kwestie te worden van vraag en aanbod. Er is vraag naar mantelzorgers en er zijn vrouwen die geacht worden daar tijd voor te hebben. Het idee  dat vrouwen er voor de zorgfuncties zijn, zit nog altijd ingebakken in onze samenleving. Je ziet het terug in de opvoeding  en in de reclame.  Terecht waarschuwt Kim Putters   voor  overbelasting van vrouwen. Het ideaalbeeld van de zorgzame vrouw bestaat nog steeds, de zorgzame man vinden we stiekem toch een watje. Natuurlijk geldt dit niet voor jou of de mannen en vrouwen in je directe omgeving, het gaat altijd over anderen.
We willen zorg dicht bij huis, in de eigen vertrouwde omgeving. Daar is geen verschil van mening over. Wat we niet willen is dat  zorgtaken vooral een verantwoordelijkheid van vrouwen worden. We willen ook niet dat het vooral vrouwen zijn die het slachtoffer worden van de bezuinigingen in de zorg en hun baan kwijtraken. E
n we willen niet dat dezelfde vrouwen in het kader van de participatiesamenleving hun oude baan als vrijwilliger moeten voortzetten of schoonmaakster wordenop de zwarte arbeidsmarkt.
Hoe voorkomen we dat wat we niet willen toch werkelijkheid wordt? Dat gaat niet lukken met een technische discussie over de invoering van de decentralisaties. Hetzal ook niet  lukken met 75 miljoen extra voor het opvangen van de ontslagen in de
zorg. Als we voor deze problemen geen oog hebben en er geen maatregelen tegen nemen, zal de participatiesamenleving eerder leiden tot méér van  wat we niet willen dan dat het bijdraagt aan een eerlijker verdeling van zorgtaken tussen mannen en vrouwen en betere perspectieven voor vrouwen op de arbeidsmarkt. Zoudit niet als een probleem worden ervaren omdat het vooral mannen zijn die aan het roer van onze samenleving staan?

 

 

Uit publicatie Lokaal Bestuur, Jaargang 38 nr. 10 Oktober 2014
Reageer