Deze website gebruikt cookies

Voor een volledige werking van de website worden cookies op uw computer gezet.
Daarnaast worden cookies geplaatst voor het bijhouden van bezoekersgedrag binnen Google Analytics, de werking van social media knoppen en reactiemogelijkheiden op blogberichten.
Wil je meer informatie over hoe www.lokaalbestuur.nl om gaat met uw privacy en welke cookies worden opgeslagen, lees dan ons cookiebeleid.

Inloggen mijn CLB

Participeren of buitenspel

Jacqueline Kalk

jaqueline_kalk.jpgDe langdurige zorg houdt de gemoederen bezig. Terecht, want hoe we dit gaan organiseren is voor iedereen belangrijk. Het gaat dan ook om een zeer ingewikkelde kwestie. Een kwalitatief goed bestaan, zo lang mogelijk zelfstandig blijven en zorg zo dicht mogelijk bij huis, zijn belangrijke noties voor ons als partij en voor de decentralisatie van de langdurige zorg naar gemeenten. Niet iedereen is hier blij mee. Er zijn heel veel vragen. Begrijpelijke vragen van mensen die nu al hulp nodig hebben, zoals ‘houd ik mijn zorg?’ Medewerkers zijn bang hun baan te verliezen, instellingen maken zich druk over hun voortbestaan. Er is wantrouwen naar de lokale overheid. Kunnen gemeenten het wel aan, zijn ze wel in staat om een dergelijke grote en omvangrijke taak goed te organiseren? En dan zijn er ook nog de zorgverzekeraars die niet staan te trappelen en het samenwerken met gemeenten maar een lastige opgave vinden. Om het nog maar niet over de kortingen te hebben die worden doorgevoerd en hoe deze kunnen worden opgevangen.
Het gaat om meer dan alleen het decentraliseren van een overheidstaak. De veranderingen die we willen zijn niet eenvoudig. Zeker niet in de complexe wereld van de zorg. Belangengroepen staan aan de deur te trappelen om te wijzen op de nadelen, bijvoorbeeld wat betreft de ‘knip’ tussen verpleging en verzorging.  Gemeenten wijzen erop dat er altijd een knip is. Afhankelijk van waar je die knip precies plaatst, is er ook altijd een groep die er hinder van ondervindt. Hierover worden heel veel gesprekken gevoerd. Maar worden wel de goede gesprekken gevoerd? En met de juiste deelnemers aan tafel?
De laatste zet rond de langdurige zorg kwam voor bijna iedereen als een donderslag bij heldere hemel. De lobby van de brancheorganisaties bracht vlak voor Prinsjesdag naar buiten dat de overheveling van de persoonlijke verpleging en verzorging naar gemeenten van de baan is. Het lijkt een voldongen feit te zijn, ook al zegt het ministerie dat er nog lang geen besluit genomen is. Ondanks de vele gesprekken die zijn gevoerd was dit een verrassing en veel van onze wethouders voelen zich buitenspel gezet.
In ieder geval leidt het tot nog veel meer gesprekken. Uitleggesprekken, herstelgesprekken, gesprekken met wisselende partners in wisselende verbanden. En desondanks zal er ook nu een partij zijn die zich tekort gedaan zal voelen. Daarom is het ook zo vreemd van de VNG om zelf het zorgoverleg op te schorten. Eén ding weet je dan in ieder geval zeker, namelijk dat je niet gehoord wordt.
De koning sprak in zijn troonrede over de transitie van onze klassieke verzorgingsstaat naar een participatiesamenleving. ‘Van iedereen die dat kan, wordt gevraagd verantwoordelijkheid te nemen voor zijn of haar eigen leven en omgeving. Wanneer mensen zelf vorm geven aan hun toekomst, voegen zij niet alleen waarde toe aan hun eigen leven, maar ook aan de samenleving als geheel.’ Die lijn wil ik graag doorzetten naar de VNG en naar onze mensen in die organisatie. Neem verantwoordelijkheid, schort het overleg niet op, blijf participeren en bedenk dat je geen ‘recht’ op overleg meer hebt, net zo min als de burger nog ‘recht’ heeft op zorg. We compenseren om te voorkomen dat iemand aan de zijlijn komt te staan. Zet jezelf niet buitenspel, want buiten het spel kan er niet worden gecompenseerd.

Foto Novum/WFA

Uit publicatie Lokaal Bestuur, Jaargang 37 nr. 10 Oktober 2013
Reageer