Deze website gebruikt cookies

Voor een volledige werking van de website worden cookies op uw computer gezet.
Daarnaast worden cookies geplaatst voor het bijhouden van bezoekersgedrag binnen Google Analytics, de werking van social media knoppen en reactiemogelijkheiden op blogberichten.
Wil je meer informatie over hoe www.lokaalbestuur.nl om gaat met uw privacy en welke cookies worden opgeslagen, lees dan ons cookiebeleid.

Inloggen mijn CLB

Jong Talent: Mikal Tseggai (22)

Jan Erik Keman

Gesprekken met voormalige PvdA-bestuurders uit gemeente en provincie over toen en nu, en met jonge PvdA’ers over politiek en toekomst.

Het was Ard van der Steur die Mikal Tseggai (nummer 2 op de Haagse kandidatenlijst) over de streep trok. ‘Op de middelbare school was ik al veel met politiek bezig. Ben opgegroeid in een multiculturele volksbuurt, maar zat op een echte kakschool in Haarlem. Vlakbij Heemstede en Bloemendaal. Je kan je wel voorstellen dat mijn klasgenoten nogal rechts waren. Bij maatschappijleer zat ik me vaak op te vreten. Er werden constant dingen gezegd, waar ik het echt totaal mee oneens was.’

‘Mijn decaan wist van mijn politieke interesse en regelde voor mij en klasgenootje een stage bij een Kamerlid. Bij Ard van der Steur dus. Hele aardige man hoor, maar ik wist na drie dagen wel zeker dat de VVD niet mijn partij was. Het draaide Ard maar om één ding: de eigen portemonnee,’ zegt Tseggai. Zodra de stage erop zat, sloeg ze aan het lezen. ‘Ik twijfelde eerst nog tussen de SP en de PvdA. Maar nadat ik de beginselprogramma’s had gelezen, was die twijfel weg. De SP was me te heftig. En dat vind ik nu nog steeds.’

Waardengedreven

Dat betekent niet dat Tseggai heel bestuurlijk is ingesteld. ‘Verre van, ik ben juist heel ideologisch. Vandaar ook die beginselprogramma’s. Het gaat in de PvdA constant om waardengedreven politiek. Ik snap dat dat soms best vermoeiend kan zijn, maar dat maakt het niet minder belangrijk natuurlijk. Elke uitspraak, elke motie en elke beslissing moet ingegeven zijn door die waarden. En als dat niet zo is moeten we elkaar daar op aanspreken.’

‘Voor mij is dat allereerst rechtvaardigheid: sociaal, economisch én cultureel,’ vindt Tseggai. ‘In de breedste zin van het woord, ja. Ik vind dat we soms de D van sociaal-democratie te makkelijk vergeten. Als Wilders en Baudet weer iets roepen, hoor je vaak: “Laat ze maar praten.” Dat begrijp ik niet zo goed. We blijven altijd de Partij van de Arbeid, dus ons speerpunt hoeft identiteit van mij niet te worden. Maar wanneer iemand minderheden stelselmatig discrimineert en onterecht in een hoekje zet, dan moet je voor die mensen opkomen. Juist als sociaal-democraten moeten we dat niet pikken en ons uitspreken. Iedereen telt mee.‘

Democratie moet je verdedigen

Democratie is geen vanzelfsprekendheid, zegt Tseggai wiens ouders zijn gevlucht uit Eritrea. Het is iets wat bescherming en onderhoud nodig heeft. ‘Wat maakt ons land democratisch? Natuurlijk zaken als de vrijheid van meningsuiting en het feit dat je in Nederland kan zijn wie je wil zijn. Maar ook door iedereen erbij te betrekken. Dat je meepraat over je dorp, stad of provincie. Daar ontbreekt het vaak aan in Nederland. Aan de ene kant zie je dat de opkomst bij lokale verkiezingen tegenvalt. Zeker onder jongeren en minderheden. Tegelijkertijd zijn de meeste gemeenteraden geen afspiegeling van de samenleving. Weinig jong, weinig kleur, weinig vrouw.’

De buurt in

Gelukkig is er in Den Haag een diverse lijst. Maar daarmee ben je er niet, denkt Tseggai. ‘Je bent raadslid, dus volksvertegenwoordiger. Vaak blijven raadsleden hangen in hun eigen bubbel. Allemaal megabelangrijke dingen voor elkaar gekregen in het IJspaleis (het Haagse stadhuis, red.), maar alleen met de campagne de straat op om te vragen
wat de burger ervan vindt. Bij de PvdA zijn we ook vaak naar binnen gekeerd. Voor alles hebben we een werkgroep, maar dan is het wel zenden: van leden, voor leden. Maar waarom niet gewoon een G50 of G100 organiseren en daar alleen Hagenezen van buiten de inner-circle uitnodigen? Niet de usual suspects, niet de voorzitter en secretaris van de bewonersorganisatie, maar bijvoorbeeld ook de jongeren.’

Raadsleden leven vaak in een bubbel

Want volgens Tseggai verdienen laagopgeleide jongeren en dan met name die met een migrantenachtergrond extra aandacht. ‘Dat is best wel een grote groep hier in Den Haag. Maar die zijn zo weinig betrokken bij de politiek. Ik vind dat zorgelijk, ook voor de toekomst van de lokale democratie.’ Je zal ze moeten opzoeken, want vanzelf komen ze niet. ‘We leven echt in gescheiden leefwerelden. Ook ik zit in die bubbel. Je praat vooral met elkaar, versterkt elkaars denkbeelden en krijgt een heel ander idee van wat normaal is. Alleen de hardste schreeuwers en de mensen die het best georganiseerd zijn dringen tot die politieke bubbel door. Terwijl juist de groep die minder kabaal maakt, maar het wel moeilijk heeft, onze steun verdient. Laat merken dat je er echt voor hen bent.’

‘What’s in it for me?’

Of dat ook meteen resulteert in meer jongeren die raadslid willen worden, betwijfelt Tseggai. Voor een gedeelte ligt dat aan het instituut van de politieke partij. ‘Voor mij is de PvdA ook een sociale vereniging. Maar we zijn er niet heel goed in om dat ook uit te dragen. Het is altijd serieus. Eerst een paar uur vergaderen en dan op de borrel doorpraten over lastige kwesties. Bovendien is de partij niet heel jong meer. En tegelijkertijd denken veel jongeren: “What’s in it for me?” Toen ik in het afdelingsbestuur zat, vonden veel vrienden het raar dat ik dat gratis deed. Verder niet erg, maar het laat volgens mij wel zien hoe wij als jongeren de wereld benaderen.’

Solidariteit is nog steeds relevant

Voor linkse partijen is die instelling wel problematisch, denkt Tseggai. Problematisch, maar niet onoverkomelijk. ‘Solidariteit is nog steeds relevant, maar je moet het vertalen. Richten op het individu. Persoonlijk maken. De actie rond het jeugdminimumloon vind ik daar een goed voorbeeld van. Dat was super concreet en kwam heel dichtbij. En was dus een succes.’ Het belang van linkse politiek is nu vaak niet duidelijk. Het besef dat je wanneer je je verenigt iets kan bereiken, is vaak afwezig. ‘Dat juist hoogopgeleide jongeren jarenlang enorm geprofi teerd hebben van het Nederlands systeem, weten ze niet. Dat ga ik ze de komende vier jaar duidelijk maken. Linkse politiek is niet alleen eerlijker, het maakt het leven ook een stuk aangenamer.’

 

Afbeelding: Facebook van Mikal

Uit publicatie Lokaal Bestuur, Jaargang 41 nr. 4
Reageer

Gerelateerde artikelen:

Jacqueline Kalk

Hebzucht in een digitaal jasje

Lees artikel

Jan Chris de Boer

Lokale kwesties, geen anticampagne en uit de bubbel

Lees artikel

Kirsten Verdel

Trouw aan de mensen en de idealen

Lees artikel