Deze website gebruikt cookies

Voor een volledige werking van de website worden cookies op uw computer gezet.
Daarnaast worden cookies geplaatst voor het bijhouden van bezoekersgedrag binnen Google Analytics, de werking van social media knoppen en reactiemogelijkheiden op blogberichten.
Wil je meer informatie over hoe www.lokaalbestuur.nl om gaat met uw privacy en welke cookies worden opgeslagen, lees dan ons cookiebeleid.

Inloggen mijn CLB

Geen stopwatch!

Otwin van Dijk

otwin van dijkWe praten al jaren over de vraag hoe de zorg anders en beter kan. Hoe we mensen weer zeggenschap kunnen geven over hun eigen zorg, passend bij hun eigen leven. Hoe we professionals in de zorg weer ruimte kunnen geven om zelf te bepalen hoe zij op de beste manier zorg kunnen bieden. Hoe we los kunnen komen van de doorgeslagen ingewikkeldheid. Met de nieuwe Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) creëren we nu de ruimte om dit ook daadwerkelijk voor elkaar te krijgen. Als wethouder was ik betrokken bij de voorbereiding van de eerste Wmo. Als Kamerlid ben ik nu betrokken bij de totstandkoming van de nieuwe Wmo. Een bijzonder moment.
Graag vertel ik u een persoonlijke ervaring. Een ervaring van zo’n twintig jaar geleden, die ten grondslag ligt aan mijn keuze de politiek in te gaan. De Wmo bestond nog helemaal niet. Wel de AAW, de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet. Een landelijke wet die voorzieningen regelde voor mensen met een beperking. Alles was keurig geregeld in ‘klassen en protocollen’. Gelet op mijn beperking had ik destijds recht op een elektrische rolstoel en een duwrolstoel. De elektrische rolstoel kostte 40.000 gulden, de duwrolstoel 5.000. Samen 45.000 gulden dus. Maar ik vond mijzelf veel te sportief om in een elektrische rolstoel te gaan zitten. Ik had dan ook zelf een andere rolstoel uitgezocht, die ik zelf kon voortbewegen. Een sportrolstoel van 6.000 gulden. De paste beter bij me en ik bespaarde ook nog eens 39.000 gulden. Maar de reactie was niet ‘Wat fijn dat je zo meedenkt en geld bespaart’, nee, ik heb hemel-en-aarde moeten bewegen om uiteindelijk die betere en flink goedkopere voorziening te krijgen.
De protocollenterreur stond in de weg. Toen ook al. De protocollenterreur die grote delen van onze zorg zo teistert: past de zorg bij jou of moet jij bij de zorg passen? Ik denk dat we allemaal wel van dit soort voorbeelden kennen. Het is het gevolg van onze neiging dat alles voor iedereen gelijk geregeld moet worden. Dat klinkt mooi. Maar het resultaat is een oneindige hoeveelheid voorschriften die vanuit Den Haag bedacht worden en over het land worden uitgestort. En dan is het dus nog maar de vraag of je in de juiste ‘klasse’ valt. Of zorgzwaartepakket. Of indicatie. Als je pech hebt níet dus. Zoals ik al zei: dat was één van de momenten dat ik bedacht dat ik de politiek in wilde. Dat moet anders kunnen.
De nieuwe Wmo laat zien dat het inderdaad anders kan. We creëren weer ruimte voor gezond verstand en meer zeggenschap voor mensen over hun eigen zorg. Dat maakt de zorg beter, maar ook betaalbaar. Door voorstellen van de PvdA is nu ook geregeld dat mensen meer zeggenschap over hun eigen zorg krijgen. Zo krijgen mensen het recht om zelf een eigen ondersteuningsplan op te stellen. Niet een ander maakt dan een plan voor jou, maar jijzelf. Op die manier heb je maximale invloed op je eigen oplossingen. En een vurige wens van de PvdA om mensen het recht te geven om samen zorg te organiseren, bijvoorbeeld via een zorgcoöperatie, is eveneens in de Wmo opgenomen. Daarmee krijgen burger- en buurtinitiatieven de ruimte.
Ook werken we aan goede zorg in de buurt met zorgprofessionals die in kleinschalige teams samenwerken. Niet gehinderd door protocollenterreur en minutenregistraties, maar met ruimte voor gezond verstand. Thuiszorg zonder stopwatch. Dat is wat de PvdA wil en wat de nieuwe Wmo mogelijk maakt. Om de zorg een beetje logisch te organiseren is samenwerking tussen zorgverzekeraars en gemeenten cruciaal. Op voorstel van de PvdA wordt die samenwerking wettelijk vastgelegd. Sociale en medische ondersteuning kunnen op deze manier goed worden gecombineerd. Daardoor kun je langer in je eigen vertrouwde buurt blijven wonen. Met de mensen om je heen die je kent.
Natuurlijk zijn de zorgveranderingen ook spannend. Daarom is het belangrijk dat we houvast en zekerheid creëren voor mensen en tegelijkertijd vernieuwing mogelijk maken. Als ik praat met zorgmedewerkers en cliënten merk ik dat zij veel ideeën hebben over hoe het beter kan in de zorg. Laten we die ideeën benutten en de ruimte geven.

Otwin van Dijk is Tweede Kamerlid voor de PvdA

Uit publicatie Lokaal Bestuur, Jaargang 38 nr. 6 Juni 2014
Reageer