Deze website gebruikt cookies

Voor een volledige werking van de website worden cookies op uw computer gezet.
Daarnaast worden cookies geplaatst voor het bijhouden van bezoekersgedrag binnen Google Analytics, de werking van social media knoppen en reactiemogelijkheiden op blogberichten.
Wil je meer informatie over hoe www.lokaalbestuur.nl om gaat met uw privacy en welke cookies worden opgeslagen, lees dan ons cookiebeleid.

Inloggen mijn CLB

Column Jacqueline: Hoop

Jacqueline Kalk

kalkkleinOnze samenleving is er één van contrasten. Tussen de happy few en de have nots, de winnaars en verliezers van de globalisering en de eerste en tweederangsburgers. Je hoeft niet permanent gediscrimineerd te worden om je zo nu en dan achtergesteld te voelen. Wie als starter zonder vermogende ouders een koopwoning probeert te vinden en wordt afgetroefd door een investeerder, zal zich even achter de oren krabben. Net zoals de 50­plusser op de arbeidsmarkt en de allochtone jongere, die tevergeefs op zoek is naar een stageplek, zich regelmatig beroerd zullen voelen. Ik vermoed dat in onze samenleving nog maar weinig mensen zich altijd bevoorrecht voelen.

Dat een heel land zich permanent achtergesteld kan voelen, bleek bij de Brexit. Terecht of niet, een meerderheid van de Britten voelde zich niet thuis in de EU en moest niets hebben van de Brusselse bemoeizucht. Een tweederangs land, terwijl de zon in het Britse Rijk nog niet heel lang geleden nooit onderging. Dus werd het een nee en dreef Theresa May na het aftreden van Cameron boven. Hoewel zij zich tijdens de campagne tegen de Brexit had uitgesproken, werd zij ineens de spreekbuis van het Britse ongenoegen.

En natuurlijk temperde ze al te hoge verwachtingen. Maar May deed wel beloften. Om de tweedeling in de samenleving tegen te gaan bijvoorbeeld. Dat mocht ook wel na jaren van conservatief kapot bezuinigen. Terwijl het graaien in The City maar doorging werd de gezondheidszorg uitgekleed en konden je kinderen alleen met een flinke zak geld en de juiste vriendjes op de ‘public school’ een fatsoenlijke opleiding volgen. Terecht dat May er een punt van maakte vorig jaar direct na de Brexit.

Alleen bleef het daarbij. Geen verregaande hervormingen in de zorg of onderwijs. Over de tweedeling in de samenleving hoorde je niets meer. May wierp zich op als heldin van het Brexit­sprookje. Die moest hard en fair zijn. Beter geen, dan een slechte deal. Het was het Verenigd Koninkrijk tegen de rest. Daarmee ging ze steeds meer lijken op haar voorganger uit de jaren tachtig. May als ijzeren dame van Toryland die eens en voor altijd een einde zou maken aan het linkse geluid.

Een piece of cake, dacht ze. En toegegeven, de redder van dit verhaal is niet de typische superheld, eerder de antiheld. Een oude stoffige man die er nog oudere gedachten op nahield. Want wees nou redelijk: de spoorwegen nationaliseren is toch niet meer van deze tijd? En wie wil er nu energie bedrijven die niet voor de maximale winst gaan, maar hun nutsfunctie vervullen? Hopeloos marxistisch en door zijn slome voorkomen totaal niet aantrekkelijk voor de kosmopolitische jeugd.

Al afgeschreven voordat de campagne goed en wel begonnen was. Maar onze antiheld ging stug door. Ging niet mee in het Brexit­sprookje, maar vertelde zijn eigen verhaal. Een strijd tegen ongelijkheid, en voor beter onderwijs en een goede gezondheidszorg. Niet de mensenrechten verder inperken, maar de bezuinigingen op de politie terugdraaien. Geen goedkope retoriek, maar een echt programma om veranderingen te verwezenlijken.

En het gekke was: de antiheld raakte een gevoelige snaar bij al die tweederangsburgers. Juist het stuntelige en ongemakkelijke sprak hen aan. De antiheld werd hun held en kreeg bij elke spreekbeurt meer applaus. Op de barricaden, de vuist in de lucht, ongeschoren en met schorre stem. En zo werd hij geboren, mijn held Jeremy, met iets van Joop, Job en Lodewijk in zich, en toch ook wel wat van Jesse en Jan. Net niet de grootste geworden, maar er gloort hoop. Ook voor ons.

 

Afbeelding: Ben Cawtrha | Hollandse Hoogte

Uit publicatie Lokaal Bestuur, Jaargang 41 nr. 2
Reageer

Gerelateerde artikelen:

Jacqueline Kalk

Hoop in bange dagen

Lees artikel

Jacqueline Kalk

Column Jacqueline: Politiek correct meisjes bashen

Lees artikel

Jacqueline Kalk

Column Jacqueline: Bestuurlijke bubbels, bobotaal en de kloof

Lees artikel