Deze website gebruikt cookies

Voor een volledige werking van de website worden cookies op uw computer gezet.
Daarnaast worden cookies geplaatst voor het bijhouden van bezoekersgedrag binnen Google Analytics, de werking van social media knoppen en reactiemogelijkheiden op blogberichten.
Wil je meer informatie over hoe www.lokaalbestuur.nl om gaat met uw privacy en welke cookies worden opgeslagen, lees dan ons cookiebeleid.

Inloggen mijn CLB

In Memoriam Jan Reerink

20 januari 2020

2019_05_jan_reerink.pngIk leerde Jan Reerink pas echt goed kennen, toen we jarenlang samen deel uitmaakten van de reglementencommissie. Een megaklus was het compleet herschrijven van de Statuten en Reglementen van de partij en het schrijven van een toelichtende tekst.  Jan bleek een bevlogen man met onderkoelde humor. Hij was ook goed in staat tot enig gemopper, maar behalve dat hij altijd wel een punt had, was hij ook iemand met de duidelijke intentie zaken op te lossen. Hij oogde op het eerste gezicht gemoedelijk, maar onder die oppervlakte zaten soms sterke emoties..

Zijn verknochtheid aan de sociaal-democratie was overduidelijk, een halve eeuw lang. Hij was volop bereid zich in en namens de partij in te zetten. Dat kon ook wel eens mis gaan, zoals toen hij begin 2013 aftrad als hoogheemraad van het waterschap De Stichtse Rijnlanden. Als financieel dagelijks bestuurder kreeg hij te maken met budgetoverschrijdingen die hem werden verweten. Hij bleef wel lid van het algemeen bestuur en ik herinner me dat hij onveranderlijk enthousiast bleef over de betekenis van het waterschap en zich daar voluit voor inzette.

Voordat hij lid werd van het waterschapsbestuur zat hij in Provinciale Staten van Utrecht. Ik werkte daar toen als programmamanager en leerde Jan kennen als een gedegen en bestuurlijk slim opererende man. Zijn hart lag bij het sociaal raadswerk, waar hij in zijn werkzame leven zijn brood mee verdiende. Dus niet alleen in zijn vrije tijd, maar ook beroepsmatig was hij altijd bereid om zich in te zetten voor de mensen die maatschappelijk een steun in de rug nodig hebben.

Hij had in Groningen gestudeerd, woonde een poos in Zuid-Limburg en was daar ook erg actief in de partij, maar hij verhuisde uiteindelijk naar Zeist. Toen ik bij hem in de tuin zat, vroeg hij (ongetwijfeld vroeg hij dat aan iedereen): 'Zie je niet iets bijzonders aan het huis?' Ik keek en zag het niet meteen. 'Het is gebouwd als een soort stenen schip. Dat komt, omdat de eerste bewoner een gepensioneerde scheepskapitein was.' En daarop volgde dan die zo kenmerkende lach.

 

Arie de Jong