Deze website gebruikt cookies

Voor een volledige werking van de website worden cookies op uw computer gezet.
Daarnaast worden cookies geplaatst voor het bijhouden van bezoekersgedrag binnen Google Analytics, de werking van social media knoppen en reactiemogelijkheiden op blogberichten.
Wil je meer informatie over hoe www.lokaalbestuur.nl om gaat met uw privacy en welke cookies worden opgeslagen, lees dan ons cookiebeleid.

Inloggen mijn CLB

Ervaringen met hbh en keukentafelgesprek

26 februari 2016

Onlangs kwamen in een aflevering van De Monitor verschillende klachten aan bod over het keukentafelgesprek dat het aantal uren hulp bij het huishouden (hbh) moet vaststellen. Zo zouden zorgaanbieders die het keukentafelgesprek voeren niet het belang van de cliënt centraal stellen, maar het financiële belang van de aanbieder zelf. Daarnaast zouden zorgaanbieders aan koppelverkoop doen en is een systeem waarin geld, uitvoering en onderzoek in één hand zitten verre van ideaal.

Zorgaanbieders bepalen in een keukentafelgesprek wat mensen nodig hebben. Dit sluit aan bij het model van hbh waar onder andere de PvdA in De Peel[1] gebruik van maakt: het betreft dan hbh op basis van een bepaald budget. Dit budget kan cliënt-volgend zijn of in de vorm van een lumpsum bedrag. Bijvoorbeeld: je kijkt naar een bepaalde wijk, daar woont een bepaald aantal mensen, met een bepaalde leeftijdsopbouw en bepaalde sociaal economische kenmerken. Tezamen geeft dat een beeld van een te verwachten gemiddeld zorggebruik. Dit kun je omzetten naar een vorm van populatiegebonden budget. Dat is dan het budget waar de zorgaanbieder in dat gebied de hbh mee moet bekostigen. De zorgaanbieder is met de hoogte van het bedrag vooraf akkoord gegaan. In dit geval is niet de gemeente de schaarsteverdeler maar de zorgaanbieder.[2]

Een voordeel van deze manier van werken is dat zorgaanbieders gemakkelijk kunnen op- en afschalen als er even meer of minder zorg nodig is. Dat zou gemakkelijker zijn en beter voor de zorgvrager dan gemeenten zelf een nieuw keukentafelgesprek te laten voeren bij een veranderende zorgvraag. De zorgaanbieder kent de zorgvrager immers het best.

Maar het is de vraag of het daadwerkelijk op deze manier gebeurt. Zijn de zorgaanbieders wel zo flexibel? Kijken ze werkelijk naar wat de cliënt nodig heeft? Of is de financiële positie van de zorgaanbieder leidend?

Met dit model moet je voor goede zorg vertrouwen op een zorgaanbieder die hoort bij het door jouw gemeente beschikbaar gestelde budget. Dat budget is in zijn geheel gekrompen en daarom krijgen veel mensen minder zorg dan voorheen. Die realiteit sluit niet aan bij de boodschap waarmee de PvdA de decentralisaties omarmde: op maat, passend, dichtbij, meer eigen regie enz.

Daarnaast is er kritiek op het model van hbh bij een bepaald budget. Illya Soffer (directeur Ieder(in)) komt in de uitzending van De Monitor aan het woord en noemt een systeem waarin geld, uitvoering en onderzoek in één hand zitten ‘een corrupt systeem’. We zijn erg benieuwd naar jullie ervaringen met dit model van hbh en het keukentafelgesprek. Op het CLBLedenplatform staan een aantal mogelijke vragen die je aan het college kunt stellen om hierover meer duidelijkheid te krijgen. Laat ons de uitkomsten weten op het platform.


[1]“De Peel-gemeenten willen niet meer gaan over het aantal uren, maar wel over de vraag: hebt u hulp nodig, ja of nee? De Wmo-consulent van de gemeente stelt dit aan de orde. Is het antwoord ja, dan is het verder aan de deskundigheid van de zorgaanbieder om te kijken wat er nodig is in dat specifieke huishouden, en hoe de persoonlijke netwerken van de zorgvrager ingezet kunnen worden. Dat bespaart de gemeente heel veel werk en daarmee uitvoeringskosten. De zorgaanbieder voert het keukentafelgesprek, omdat dan beter is te overzien wie er nog meer over de vloer komen en hoe het met bijvoorbeeld de kinderen of de partner gaat. De Peel-gemeenten hebben met zorgaanbieders afgesproken dat zij per cliënt een vast tarief krijgen. Maar zij zelf kunnen fluctueren tussen de cliënten, dat wil zeggen dat zij zelf mogen bepalen of een cliënt gedurende een periode wat meer of wat minder hbh nodig heeft. Komt een cliënt bijvoorbeeld net terug uit het ziekenhuis en heeft hij even wat meer zorg nodig? Dan hoeft een Peel-gemeente niet opnieuw een indicatie te geven. De zorgaanbieder regelt dat zelf tussen alle cliënten, de zorgaanbieder bepaalt hoe hij dat budget verdeeld over de cliënten.”CLB (2015),WMO voor dummies, p8

[2]CLB (2015), WMO voor dummies, p7